1. Od starogermańskiego warra (= wojna): une guerre = wojna, un guerrier = wojownik, guérilla = partyzantka (pamiętać o akcencie, nie mylić z gorylem = un gorille).
2. Dzięki łac. bellum (= wojna) wojownik to też un belligérant, a w związku z tym wojowniczy = belliqueuse.
3. Od łac. armer (= uzbrajać) wzięła się une armée = armia, wojsko.
4. A od łac. milites (= tysiące) mamy militaire = wojskowy. Nazwa pochodzi być może od tego, iż w czasach wczesnej republiki poszczególne plemiona podległe Rzymowi musiały wystawiać po tysiąc wojowników do służby w rzymskiej armii.
5. combattre = walczyć, un combat = walka, od battre = uderzać, pochodzi prawdopodobnie z galijskiego, skąd zawędrowało zarówno do późnej łaciny, jak i do języków germańskich (ang. beat). Stąd też une bataille = bitwa.
6. lutter = walczyć, une lutte = walka, ale też zapasy (taki sport, nie zawartość lodówki). Od łac. luctārī = walczyć, zmagać się.
7. Za to guérir = leczyć, choć starofrancuskie guarir znaczyło jeszcze chronić, gwarantować (ang. guard), i pochodzi od tego samego rdzenia co un guerrier (dawniej najwyraźniej w znaczeniu obrońca).
8. Natomiast guère = prawie, ledwo. Brzmi tak samo, wygląda podobnie, ale ma zupełnie inny źródłosłów. Często spotykane w konstrukcji ne [verbe] guère = prawie nie [czasownik].

Dans la langue français il n’y a guère de mots qui décrivent la guerre.

W języku francuskim prawie nie ma słów, które opisują wojnę.